Powrót do dzieciństwa

Luty 23rd, 2010 § 9

Zimowo-roztopowe hej do Was ślę i zaraz potem zapytuję, czy Wy też tak macie, że kiedy pod ostatnim Waszym wpisem znajdziecie niewiele komentarzy, to zaczynacie się zastanawiać co jest? (czy się nie podoba, czy może nudno, czy mało komu się chce zostawić komentarz, itp?) Też tak macie? (może okaże się, że nie jestem aż taka znowu pazerna na opinie – 0by) : )

A zmieniając temat powrócę wspomnieniami do dziecinnych lat z wielkimi lalkami mówiącymi “mama”, gdy się je przechylało i kolejkami jeżdżącymi po prawie prawdziwych torach. Pamiętam ten dzień (a miałam wówczas może 3 latka), w którym dostałam od taty (który właśnie wrócił z ówczesnego Związku Radzieckiego) lalkę z włosami (wiem, że wtedy to było coś, bo lalki zazwyczaj miały tylko namalowane włosy). Lalka była wyższa ode mnie (wiem to z opowieści), miała beżowo-brązową sukienkę, plastikowe buty, ruszające się oczy z rzęsami i takim dziwnym głosem wydobywającym się z brzuchowego głośnika mówiła do mnie “mama” – czułam się wtedy taka ważna. : ) Byłam nią zachwycona. Była moją wielką towarzyszką zabaw, choć może nawet ciężko mi było ją udźwignąć, ale…ale kolejka, którą dostał tego samego dnia mój brat była równie zachwycająca (kto wie, czy nie bardziej), więc nie mogłam odmówić sobie zabawy.

Szyny z prawdziwego zdarzenia, masywne i solidne wagoniki, lokomotywa, jak żywa i ten odgłos, kiedy poruszała się po torze. Genialną sprawą było to, że kolejka tak pięknie rozwijała wyobraźnię. Pamiętam, że wspólnie z bratem nacudowaliśmy się nieźle, żeby zrobić jakąś fajną scenerię (mosty, góry, wąwozy, przepaści). Pomysłom nie było końca. Aż żal, że wszystkie części kolejki zostały kiedyś wyrzucone. Wiem, że nie jest to dziś tania sprawa, bo każdy tor, każdy wagonik i każdy element ma swoją wysoką cenę. Swego czasu zastanawialiśmy się nawet z mężem, czy nie zacząć przypadkiem kompletować kolejki dla potomnych (zwłaszcza płci męskiej) : )

Dlaczego tak mnie dziś naszło na wspominanie? Bo wyobraźcie sobie, że od kliku dni mamy w domu bardzo podobną kolejkę (to prezent) i wczoraj wypróbowaliśmy jej możliwości. Normalnie wielki powrót do dzieciństwa, który przypomniał nam jak wielką frajdą było układanie torów, łączenie wagoników, stawianie ich na szynach i manipulowanie pokrętłem zasilacza – szybciej, wolniej. I podczas tych naszych wczorajszych powrotów i zabaw z dzieciństwa – między jednym,a drugim przestawieniem zwrotnicy udało mi się pstryknąć fotki:

Muszę Wam jeszcze napisać, że dla mnie te małe modele są niczym dzieła sztuki, a nie tandetą, jakich dziś pełno w sklepach z zabawkami. Pozdrawiam Was dość ciepło i pogodnie. ; )

Tagged: kolejka, kolejka elektryczna, tory, zabawka - pociągi

§ 9 Responses to “Powrót do dzieciństwa”

Patrycja mówi:

23-02-2010 o 21:41

Fajnista ta kolejka. Ja też taką pamiętam z dzieciństwa i te godziny spędzone na zabawach nią – bezcenne. A nade wszystko pamiętam maskotkę uszytą przez moją ciocię, która zwała się ośmiołapek – był cudny i wszędzie mi towarzyszył. Wyglądał jak coś pomiędzy żabą a rozpłaszczoną kulką z ośmioma łapkami i otwieranym pyszczkiem. Niestety przy jednej z przeprowadzek zagubił się i pozostaje mi tylko o nim pamiętać, bo nie przytulę go już niestety.

Odpowiedz
Sanka mówi:

23-02-2010 o 22:11

Kolejka cudna, lalkę miałam zdaje się podobną, rzeczywiście to był hit
Jeżeli chodzi o komentarze, to też tak mam , chyba większość z nas chciałaby znać opinie na temat tego, co robi lub pisze. Trudno się pisze do nikogo Pozdrawiam

Odpowiedz
migdalowa mówi:

24-02-2010 o 00:15

Magdusku…
Wiec ja Ci szczerze napisze, ze komentarze lubie bardzo-bom i bardzo prozna:)-ale przeciez to fajne jest poprostu:)
Lalki pamietam a i owszem-bylam posiadaczka takowej , pochodzenia DDR-ruda sliczna byla:)
wspomnienia takie sa magia , sa czyms co przybliza nas do tych ktorych kochamy.
a jeszce Ci powiem , ze lezy u mnie dla Ciebie Migdalowe wyroznienie-i co i powiedz co mam sadzic?zes niezauwazyla:):)
wor cieplych buziakow sle-Migdalowa

Odpowiedz
Amalena mówi:

24-02-2010 o 08:31

Wow, zawsze chciałam mieć taką kolejkę.. Masz rację kochana, to są dzieła sztuki. Plastiki które obecnie znajdujemy w sklepach nie będą dla przyszłych pokoleń tym , czym dla nas były takie zabawki.. nie będą miały takiej wartości, a już na pewno nie dochowają się takiego stanu, tylko raczej połamane wylądują na śmieciach.

Jeśli chodzi o komentarze, to też tak mam, nie jesteś sama ;p

Odpowiedz
Ania mówi:

24-02-2010 o 14:09

A ja Madziu miałam misia w kratkę z pluszowymi uszkami:) biedny był tak miętoszony,że Mama kilka razy go zszywała. Zniszczył się na tyle,że przyszedł czas go wyrzucić – i to pamiętam jako najtragiczniejszcze wydarzenie naszej przyjaźni. Żałoba trwała podobno ok. 2 tygodni – gorzej to była rozpacz….. “w kratkę”….. nie pomagał żaden nowy misio….. Miło powspominać:) jak będę miała dziecko to poszukam mu takiego samego misia….

Odpowiedz
Ewa mówi:

24-02-2010 o 14:33

Fajne kolejki – ładniejsze niż dzisiejsze “wehikuły” PKP któymi mam “zaszczyt” codziennie podróżować – haha to juz wiem czemu tak rzadko tu bywasz …zaczynasz się bawić i tracisz poczucie czasu.
Co do komentarzy – mam tak samo ..to próżność …ale i niestety niewiara w siebie.

Odpowiedz
Ivonna mówi:

24-02-2010 o 16:18

Z komentarzami mam podobnie. To takie miłe gdy ktoś zostawi kilka słów jako ślad swojej wizyty.
Kolejka taka właśnie z dawnych czasów też jest w posiadaniu mojej rodzinki. Obecnie dzieciaczki brata się nią zabawiają. A taką dużą chodzącą lalę miałam, ale zupełnie nie wiem co się z nią stało. Moje pamiątki z dzieciństwa możesz zobaczyć u mnie na blogu.
Pozdrawiam serdecznie.

Odpowiedz
RajLal mówi:

24-02-2010 o 21:18

Pi.ekne są te wspomnienia i zabawki z dzieciństwa… Ja tez bardzo chętnie wracam do tych wspomnień. Mama kupiła mi kiedys lalke, byłamojego wzrostu, miała rude, krótkie włosy, rózowe futerko z kapturkiem, podkoszulke, majteczki i ….białe skarpetki! Miała na imię Natasza, bo była Rosjanka. Mama opowiadała, że jak wracała z nią do domu, to nawet ktoś chciał ją odkupić, była tak sliczna:) Niestety, przy przeprowadzce mój tata ją wystawił przy śmietniku, wraz z innymi zabawkami, nie zdając sobie sprawy, że zabawki nie są tylko dla dzieci…Nawet nie zapytał… Ale na szczęście ostał się mój pierwszy mis:)
A komentarze – no pewnie… To takie miłe, jak ktoś chociaż słówko napisze. Nie wiem, czy wynika to z próżności. może poniekąd tak. Ale chyba przede wszytskim z potrzeby akceptacji tego, co robimy. To też takie sprawdzenie, czy to, co robię faktycznie jest ładne, czy podoba sie tylko mi. Wiem z autopsji, że czasem się po prostu nie chce komentowac… Pozdrawiam:)

Odpowiedz
AgnieszkaMD mówi:

25-02-2010 o 21:02

Madziu co do pierwszej części Twojego posta … ja też tak mam .
Ja z dzieciństwa pamiętam dużo zabawek ale najbardziej mi szkoda miska, którego kiedyś się pozbyłam … jakoś tak mi za nim tęskno .
Co do kolejki, to mój mąż jest wielkim fanem pociągów .

Odpowiedz